Bracia MEV w 12 sekund zgarnęli 25 mln dolarów i zostali uniewinnieni. Sędzia: nie kłamali, po prostu czytali kod uważniej niż wszyscy

ETH
wyrok ws. oszustwa bankowegowalidatorzy Ethereummanipulacja DeFiataki sandwichCommodity Exchange Actkod to prawoMEV
1 godzinę temuŹródło: blockweeks.com
Bracia MEV w 12 sekund zgarnęli 25 mln dolarów i zostali uniewinnieni. Sędzia: nie kłamali, po prostu czytali kod uważniej niż wszyscy

Ten artykuł został skompilowany i zorganizowany przez BlockWeeks

16 listopada sędzia Jessica Clarke z Sądu Okręgowego Stanów Zjednoczonych dla Południowego Okręgu Nowego Jorku orzekła, że Anton Peraire-Bueno i James Peraire-Bueno nie są winni oszustwa elektronicznego i powiązanych zarzutów, co zakończyło pierwszą sprawę karną zbudowaną wokół MEV. MEV, czyli „maksymalna możliwa do wyodrębnienia wartość”, odnosi się do zysku, jaki może uzyskać ten, kto ma prawo decydować o kolejności transakcji w blockchainie.

W praktyce to „ktoś” odnosi się do walidatorów, a także do budowniczych bloków, którym zlecają oni produkcję bloków. Wokół tego łańcucha wyrosła cała branża botów: płacą walidatorom i budowniczym w zamian za korzystną dla siebie kolejność transakcji. A pułapka zastawiona przez braci była wymierzona właśnie w jedną specjalną klasę tych botów—boty kanapkowe, które zarabiają, kupując przed innymi przed zakończeniem ich transakcji i sprzedając natychmiast po. Innymi słowy, „ofiary” w tej sprawie same zajmowały się biznesem wyprzedzania.

Sędzia nie powiedziała, że to wszystko jest w porządku. Powiedziała: oszustwo elektroniczne wymaga „kłamstwa”, a rząd nigdy nie udowodnił, że bracia skłamali. To stosunkowo wąskie orzeczenie pozostawia wiele nierozwiązanych pytań—o prawne granice manipulacji rynkowej, legalność samego handlu kanapkowego, obowiązki walidatorów i to, czy „kod jest prawem” rzeczywiście się utrzymuje.

Najpierw wyjaśnijmy jasno sposób działania: jak zastawili pułapkę na „wyprzedzających”

To nie jest sprawa łatwa do zrozumienia na pierwszy rzut oka; najpierw potrzebne jest pewne tło. Walidatorzy to uczestnicy wybrani do proponowania nowych bloków w Ethereum. Większość walidatorów przekazuje pracę składania bloków wyspecjalizowanym budowniczym, a pośrednicy znani jako „przekaźniki” pośredniczą pomiędzy. Przekaźniki utrzymują zawartość bloku w tajemnicy przed całą siecią, dopóki walidator nie podpisze, po czym zostaje ona upubliczniona.

Celem w tej sprawie były boty kanapkowe: kupują przed oczekującymi transakcjami innych ludzi i sprzedają po tym, jak druga strona podniesie cenę. Bracia użyli partii starannie skonstruowanych transakcji, które wyglądały jak „idealna przynęta kanapkowa”, aby wyłowić te boty. Następnie walidator kontrolowany przez samych braci podpisał blok, w którym jedno pole zostało sztucznie sfałszowane. Przekaźnik zweryfikował jedynie, czy podpis jest ważny, ale nie zweryfikował tych pól, i w ten sposób wyciekła zawartość bloku.

Następnie bracia odbudowali blok, zachowali zlecenia kupna botów, zastąpili transakcje przynęty transakcjami, które „sprzedały tę samą partię tokenów po cenie, którą boty właśnie podniosły”, i w końcu zostawili boty z przysłowiowym „bagażem”. Cały proces zajął około 12 sekund, a oni zgarnęli około 25 milionów dolarów; kosztem było to, że ich walidator został ukarany (slashed) około 1 ETH za „zaproponowanie dwóch bloków w tym samym slocie”—około 3000 dolarów po ówczesnej cenie.

Dwa „kłamstwa” zarzucane przez rząd: dlaczego oba zostały odrzucone

Oskarżenie przedstawiło dwa „kłamstwa”, a sąd nie przyjął żadnego.

Pierwszym były transakcje przynęty. Sąd uznał, że nie ma dowodów, iż „umieszczenie transakcji w mempoolu (publicznym poczekalni transakcji Ethereum)” stanowiło obietnicę, że ktoś jest gotów zostać „oszukany kanapkowo”. Transakcja nie obiecuje też, że koniecznie wejdzie do czyjegokolwiek pakietu, że koniecznie trafi na określoną pozycję w bloku, ani nawet że wejdzie do konkretnego bloku. Wykorzystywanie oczekiwań innych uczestników rynku—nawet celowo, a nawet z zyskiem—niekoniecznie stanowi kłamstwo.

Ten pogląd pochodzi ze sprawy Mango Markets (United States v. Eisenberg). Avi Eisenberg podniósł cenę tokena Mango i pożyczył ponad 100 milionów dolarów na podstawie zawyżonej pozycji. Mango nie miało wówczas warunków świadczenia usług, a sąd w związku z tym uznał, że zachowanie pożyczkowe Eisenberga nie zawierało żadnej wyraźnej ani dorozumianej obietnicy.

Drugim był podpis na sfałszowanym bloku. Oskarżenie argumentowało, że bracia wiedzieli, iż pola nagłówka bloku są nieprawidłowe, a mimo to podpisali, co stanowiło fałszywe oświadczenie wobec przekaźnika. Sąd odrzucił to na dwóch poziomach:

Po pierwsze, podpis walidatora jest jedynie zobowiązaniem—albo do opublikowania tego bloku, albo do zaakceptowania kary (slashing)—i nie obiecuje niczego więcej. Ethereum, a szerzej blockchainy bez zaufania, są z natury systemami, w których wszyscy oczekują, że walidatorzy będą działać zgodnie z własnym racjonalnym interesem—jakikolwiek by on był. Rejestracja walidatora w przekaźniku MEV-Boost również nie wiąże się z żadnymi warunkami użytkowania.

Po drugie, przekaźnik w ogóle nie weryfikował tych pól. Niezależnie od tego, co bracia wpisali w te pola, przekaźnik nadal upubliczniał zawartość bloku. Innymi słowy, ta sama luka, która umożliwiła ten atak, sprawiła również, że to „kłamstwo” stało się nieistotne.

Kluczowe rozróżnienie: oszustwo telekomunikacyjne wymaga „podstępu”; manipulacja rynkowa nie

Elementem wymaganym dla oszustwa telekomunikacyjnego jest podstęp. Commodity Exchange Act (CEA) kieruje się inną logiką: odrębnie zakazuje manipulacyjnego handlu i podstępnych mechanizmów, więc schemat mający na celu sztuczne tworzenie cen może naruszać CEA, nawet jeśli nikt nie skłamał.

Skazanie Eisenberga za oszustwo telekomunikacyjne upadło z powodu braku fałszywego oświadczenia, ale jego skazania za oszustwo towarowe i manipulację rynkową zostały uchylone tylko dlatego, że prokuratura pomyliła właściwe miejsce; sędzia uznał dowody w tych dwóch zarzutach za wystarczające.

Sędzia Clarke w tej sprawie była podobnie ostrożna. Ujęła pytanie jako „czy dowody potwierdzają oszustwo telekomunikacyjne”, a nie „czy postępowanie braci było prawidłowe, czy było moralne, czy stanowiło nieoskarżone przestępstwa”. Żadne z orzeczeń nie jest bezpieczną przystanią dla manipulacji DeFi.

Sam handel sandwich zaczyna wyglądać niebezpiecznie

Jeśli manipulowanie cenami poprzez kolejność transakcji może naruszać Commodity Exchange Act, to sam handel sandwich znajduje się na celowniku. Sąd napisał w swoim orzeczeniu: „Żaden trader nie zgodziłby się zostać w kanapce.” Ale nigdy nie orzekł, czy sama strategia botów była legalna. CFTC zachowuje uprawnienia egzekucyjne w zakresie zwalczania oszustw i manipulacji na rynkach towarowych spot (w tym towarów cyfrowych).

„Walidatorska” połowa tej sprawy to mniej kwestia prawna niż kwestia projektowa. Sąd rozumiał podpis braci jako zobowiązanie do „albo opublikuj blok, albo zostań ukarany cięciem”, skutecznie traktując cięcie jako „cenę”, a nie „zakaz”. Gwarancja bezpieczeństwa Ethereum działa tylko wtedy, gdy koszt odstąpienia od oczekiwanego zachowania przewyższa korzyść—a tutaj cięcie w wysokości 1 ETH stało naprzeciwko zysku w wysokości 25 milionów dolarów.

Kod nie jest prawem, ale jest najbliższą rzeczą do umowy

Orzeczenia w sprawie Eisenberga i sprawie „braci MEV” oba odmawiają przekształcenia intencji deweloperów w wiążące obietnice bez dowodów. Dla protokołów, które chcą zachować drogę do dochodzenia roszczeń prawnych, warunki świadczenia usług mogą stać się standardem—ale wyskakujące okienko „zgadzam się” w interfejsie może nie wiązać tych, którzy wchodzą w interakcję bezpośrednio z inteligentnymi kontraktami.

Działanie zgodnie z kodem również cię nie ochroni; przepisy przeciwko manipulacji nadal mają zastosowanie. Sąd wyraźnie odrzucił pogląd, że „samo naruszenie ducha systemu stanowi oszustwo”. To, co faktycznie powiedział, było następujące: dla celów oszustwa telekomunikacyjnego oczekiwania same w sobie nie stanowią obietnic; a w przypadku braku jakiejkolwiek rzeczywistej umowy kod jest najbliższą rzeczą do obietnicy.

Kod nie jest prawem, ale gdy nikt nie podpisał żadnego innego dokumentu, kod jest najbliższą rzeczą do umowy, jaką można uzyskać. Bracia przeczytali tę „umowę” uważniej niż ktokolwiek inny w Ethereum—włącznie z ludźmi, którzy napisali przekaźnik. Jeśli bezpieczeństwo twojego protokołu opiera się na „walidatorzy nie policzą różnicy między cięciem 1 ETH a zyskiem 25 milionów dolarów”, to nie masz żadnego modelu bezpieczeństwa.