Czy Solana może stać się odporna na komputery kwantowe, nie tracąc przewagi szybkości?

SOL
Kryptografia postkwantowaObliczenia kwantowepodpisy Falconmigracja kontQuantumglowAlpenglowkonsensus
7 godzin temuŹródło: crypto.news
Czy Solana może stać się odporna na komputery kwantowe, nie tracąc przewagi szybkości?

Deweloperzy Solany przygotowują się na komputery kwantowe, testując nowe podpisy, przeprojektowując sposób, w jaki walidatorzy dowodzą zgodności, oraz opracowując metodę przenoszenia istniejących kont. Zachowanie szybkiego rozliczania jest częścią tych prac, ale projekt badawczy, który utrzymuje szybki konsensus, wciąż musi sprostać wymaganiom portfeli, aplikacji i działającej sieci.

Podsumowanie

  • Solana aktywowała Alpenglow w październiku, podczas gdy proponowana adaptacja Quantumglow pozostaje odrębnym projektem badawczym, a nie wdrożoną aktualizacją bezpieczeństwa postkwantowego.
  • Obecne podpisy transakcji Ed25519 zajmują 64 bajty, w porównaniu z 666 bajtami dla Falcon-512 w opublikowanym porównaniu Jump Crypto.
  • Dokumentacja Solany wymienia limit transakcji wynoszący 1 232 bajty oraz limit 4 096 bajtów dla formatu v1, co czyni założenia dotyczące formatu istotnymi.
  • Quantumglow zastąpiłby kompaktowe certyfikaty zbiorcze lokalnie zapisywanymi dowodami oraz mechanizmem zatwierdzania zaprojektowanym w celu zachowania szybkiej finalności.
  • Prototyp migracji kont Anzy wykorzystuje dowód istnienia materiału seed, co dotyczy innego problemu niż zastąpienie podpisów używanych przez walidatorów.

Solana spędziła lata na czynieniu transakcji szybszymi, tańszymi i łatwiejszymi do przetwarzania na dużą skalę. Przygotowanie na komputery kwantowe wymaga teraz od jej deweloperów ponownego przeanalizowania części kryptografii, która umożliwiła te wybory wydajnościowe.

Problem nie ogranicza się do wyboru zamiennika dla podpisu dołączanego do płatności. Walidatorzy używają kryptografii do komunikacji, uwierzytelniania bloków i uzgadniania księgi, podczas gdy portfele i aplikacje używają jej do ustalenia, kto może przenosić aktywa.

Deweloperzy zaproponowali różne rozwiązania dla tych zadań, w tym podpisy Falcon, dowód migracji kont oraz postkwantową adaptację Alpenglow o nazwie Quantumglow. Ich postęp daje Solanie ścieżkę przygotowań, nie potwierdzając jednak, że sieć zakończyła już tę transformację.

Rozróżnienie to stało się łatwiejsze do przeoczenia odkąd Alpenglow uruchomiono w październiku. Solana wdrożyła szybszy system konsensusu, podczas gdy badania mające na celu ochronę tego systemu przed wystarczająco potężnym przeciwnikiem kwantowym pozostają odrębnym przedsięwzięciem.

Uruchomienie Alpenglow nie zakończyło transformacji bezpieczeństwa

Dokumentacja aktualizacji Alpenglow Solany odnotowuje aktywację w epoce 1064 w dniu 21 października. Fundacja opisuje cel około 150 milisekund dla finalności, w porównaniu z około 12,8 sekundy w poprzednim systemie TowerBFT.

Finalność mierzy, kiedy zgoda staje się nieodwracalna przy założeniach protokołu. Nie należy jej odczytywać jako obietnicy, że każde działanie portfela, depozyt na giełdzie lub przepływ pracy aplikacji zakończy się w ciągu 150 milisekund.

Październikowy plan migracji dotyczył kompatybilnego oprogramowania walidatorów i przygotowań operacyjnych do zmiany konsensusu. Nie ogłoszono w nim zastąpienia całej kryptografii zabezpieczającej konta użytkowników.

Aktualizacja ma określony zakres. Alpenglow zmienia sposób, w jaki walidatorzy osiągają zgodę, pozostawiając w miejscu wykonanie transakcji, programy i mechanikę opłat.

Jej wdrożenie dzieli się ponownie między Votor, działający już komponent głosowania, a Rotor, planowany komponent dystrybucji danych. Opisywanie każdej części planu badawczego jako aktywowanej łączyłoby prace na różnych etapach.

Przygotowanie kwantowe wprowadza kolejne rozróżnienie, ponieważ szybszy system głosowania wciąż może opierać się na podpisach podatnych na przyszły atak kwantowy. Szybkość i założenia matematyczne stojące za autoryzacją to różne właściwości.

Udana migracja musi zachować zarówno zgodę między uczciwymi walidatorami, jak i praktyczną zdolność zwykłych użytkowników do autoryzowania transakcji. Ochrona jednego przy pozostawieniu drugiego odsłoniętego pozostawiłaby aktywa podatne na atak przez pozostałą drogę.

W przypadku giełdy różnica wykracza poza to, czy depozyt otrzymuje szybkie potwierdzenie. Jej oprogramowanie do przechowywania aktywów musi generować akceptowane podpisy, jej mechanizmy odzyskiwania muszą pozostać użyteczne, a jej systemy monitorowania muszą rozpoznawać nowe zachowanie transakcji.

W przypadku aplikacji aktualizacja konsensusu może być w dużej mierze niewidoczna, podczas gdy zmiana obsługiwanych podpisów wymaga prac integracyjnych. Programy, które bezpośrednio weryfikują podpisy, mogą wymagać własnych zmian, nawet gdy sieć akceptuje nowy format transakcji.

Wdrożony system Alpenglow dostarcza zatem punkt odniesienia wydajności dla przyszłych testów. Nie dostarcza dowodów, że Quantumglow, migracja kont Falcon i każda zależność aplikacji zostały już przetestowane razem w warunkach produkcyjnych.

Zagrożeniem jest sfałszowana autoryzacja, a nie szybsze odgadnięcie hasła

Istotne ryzyko kwantowe dotyczy matematyki klucza publicznego używanej do weryfikacji podpisów. Wystarczająco zdolna maszyna mogłaby użyć algorytmu Shora przeciwko systemom krzywych eliptycznych, pozwalając atakującemu wyprowadzić sekrety podpisywania z informacji publicznych.

Atakujący mógłby następnie podszyć się pod legalnego podpisującego. Transakcja mogłaby zawierać matematycznie ważny podpis w starym schemacie, nawet jeśli legalny właściciel konta nigdy jej nie zatwierdził.

National Institute of Standards and Technology opublikował standardy podpisów postkwantowych mające na celu odporność na znane ataki zarówno ze strony komputerów konwencjonalnych, jak i kwantowych. Systemy nadal muszą implementować te algorytmy poprzez oprogramowanie, procedury operacyjne i zasady postępowania z aktywami autoryzowanymi w ramach starszych schematów.

Dustin Moody, który kieruje pracami NIST nad standaryzacją postkwantową, ujął kwestię przygotowań wprost:

„Zachęcamy administratorów systemów do natychmiastowego rozpoczęcia integracji ich ze swoimi systemami, ponieważ pełna integracja zajmie czas.”

NIST sfinalizował ML-DSA w 2024 roku wraz z innymi początkowymi standardami postkwantowymi. Ustanawianie kluczy i podpisy cyfrowe służą różnym celom, więc przyjęcie standardu szyfrowania lub wymiany kluczy samo w sobie nie zastąpiłoby schematu autoryzacji transakcji w blockchainie.

Ogłoszenie pierwszych standardów przez agencję wzywało administratorów do rozpoczęcia integracji narzędzi, ponieważ pełna integracja zajmuje czas. Przekaz agencji koncentrował się na rozpoczęciu transformacji wystarczająco wcześnie, aby uwzględnić prace wymagane w istniejących systemach komputerowych.

Ta sama różnica pojawia się w ostrzeżeniach europejskich organów nadzoru wydanych w tym roku. Władze podkreśliły czas potrzebny na migrację systemów finansowych, nie twierdząc, że praktyczne ataki na obecną kryptografię blockchain są już dostępne.

Atak na podpisy różni się od gromadzenia zaszyfrowanych komunikacji teraz i odszyfrowywania ich później. Transakcje blockchain są na ogół już publiczne; głównym zmartwieniem jest to, czy ktoś mógłby w przyszłości podszyć się pod właściciela lub walidatora.

Publiczna ekspozycja ma znaczenie, ponieważ konwencjonalny system podpisywania zakłada, że publikacja klucza weryfikacyjnego nie ujawnia sekretu potrzebnego do podpisania. Atak kwantowy podważyłby to założenie w przypadku podatnych algorytmów.

Przenoszenie monet do nowej aplikacji bez rozwiązania problemu podstawowej autoryzacji sieci może pozostawić otwartą inną podatną ścieżkę. Twierdzenie o bezpieczeństwie musi obejmować całą ścieżkę, przez którą transakcja staje się akceptowana.

W cytowanych przygotowaniach Solany nie ma wiarygodnej daty dla maszyny zdolnej do przeprowadzenia takiego ataku. Ich prace dotyczą czasu wyprzedzenia potrzebnego do zastąpienia wdrożonych systemów i utrzymania dostępu dla użytkowników, których aktywa zależą od istniejących kluczy.

Rozmiar podpisu zmienia ekonomikę transakcji

Dokumentacja Solany dotycząca formatu transakcji wymienia 64-bajtowy podpis Ed25519 dla każdego podpisującego. Transakcja zawiera instrukcje, odwołania do kont i inne informacje, pozostawiając skończoną ilość miejsca na wszystko, co jest potrzebne do jej wykonania.

Opublikowane przez Jump Crypto porównanie ścieżek migracji wymienia 666-bajtowy podpis Falcon-512 i 2420-bajtowy podpis ML-DSA-44. To różne wybory inżynieryjne, jeszcze zanim ich klucze publiczne i wymagania integracyjne wejdą do obliczeń.

Zastąpienie 64-bajtowej sygnatury 666 bajtami dodaje 602 bajty dla jednego podpisującego. W przypadku transakcji wymagającej trzech oddzielnych sygnatur surowa różnica wyniosłaby 1 806 bajtów przed uwzględnieniem jakichkolwiek innych zmian formatu.

Sam rozmiar nie pozwala przewidzieć opłat transakcyjnych ani spowolnienia sieci. Większa sygnatura może być weryfikowana szybko, podczas gdy kompaktowa sygnatura może wymagać więcej obliczeń lub wprowadzać trudności implementacyjne.

Przy dużej liczbie transakcji surowa różnica staje się łatwiejsza do zauważenia. Milion autoryzacji niosących dodatkowe 602 bajty dodałoby 602 miliony bajtów, około 602 megabajtów dziesiętnych, przed uwzględnieniem jakichkolwiek innych zmian.

Obliczenie jest celowo ograniczone do danych sygnatury. Rzeczywisty ruch sieciowy zależy od tego, ile razy informacje są przekazywane, czy klucze lub dowody są ponownie wykorzystywane oraz w jaki sposób protokół pakuje wiadomości.

Pomaga to wyjaśnić, dlaczego projekt może czerpać korzyści z mniejszych sygnatur, nawet gdy konkurencyjna sygnatura jest weryfikowana szybko. Przepustowość nadal musi być kupowana i zapewniana, a operatorzy na granicy swojej pojemności połączenia napotykają inne ograniczenie niż maszyna laboratoryjna w szybkiej sieci lokalnej.

Benchmark publikujący wyłącznie czas weryfikacji pominąłby ten koszt. Benchmark publikujący wyłącznie bajty pominąłby koszt obliczeniowy, co czyni oba niezbędnymi do oceny obiecywanej wydajności.

Klucz publiczny tworzy kolejny wydatek. Porównanie Jump wymienia 897 bajtów dla klucza publicznego Falcon-512, w porównaniu z 32 bajtami dla Ed25519, co rodzi pytanie, gdzie te klucze są przechowywane i kiedy muszą być przesyłane.

Format konta, który przechowuje zobowiązanie do większego klucza, może zmniejszyć powtarzający się narzut adresowy, chociaż weryfikacja nadal wymaga bezpiecznego sposobu uzyskania i sprawdzenia odpowiedniego klucza. Projekt musi określać, gdzie te informacje są przechowywane i w jaki sposób ustalana jest ich autentyczność, gdy są potrzebne.

Limity transakcji czynią wybór konkretnym. Dokumentacja Solana podaje 1 232 bajty dla istniejącego limitu rozmiaru pakietu, jednocześnie wskazując limit 4 096 bajtów dla formatu v1.

Sama sygnatura ML-DSA-44 przekracza 1 232 bajty, ale mieści się w 4 096 bajtach, przed dodaniem reszty transakcji. Ta obserwacja czyni obowiązujący format istotnym dla każdego twierdzenia, że sygnatura może lub nie może się zmieścić.

Większa dozwolona transakcja nie czyni przepustowości darmową. Walidatorzy muszą otrzymać dodatkowe dane, użytkownicy muszą je przesłać, a sieć musi obsłużyć wynikające z tego obciążenie w okresach wzmożonego ruchu.

Uczciwe porównanie wymaga tej samej treści transakcji po obu stronach. Testowanie zwykłego transferu z jedną sygnaturą w porównaniu ze złożoną transakcją z kilkoma sygnaturami łączyłoby koszt kryptograficzny z różnicami w podstawowej operacji.

Portfele mogą napotykać koszty, które pomijają benchmarki walidatorów. Schemat sygnatury może być szybki do weryfikacji na serwerze, ale bardziej wymagający do bezpiecznego wygenerowania na telefonie, w rozszerzeniu przeglądarki lub na sprzętowym urządzeniu do podpisywania.

Falcon oferuje mniejszą sygnaturę, związaną z pracą implementacyjną

Anza i Firedancer wprowadziły wczesne implementacje Falcon w kwietniu. Wstępne testy Falcon dały zespołom klientów działającego kandydata do oceny przed jakąkolwiek decyzją o migracji działającego systemu kont.

Oświadczenie Fundacji o gotowości kwantowej stwierdzało, że zespoły doszły do podobnych wniosków w drodze niezależnej pracy. Ich deklarowanym oczekiwaniem było, że migracją można zarządzać bez istotnego wpływu na wydajność, gdy aktywacja stanie się odpowiednia.

Fundacja stwierdziła w kwietniu, że „nie oczekuje się istotnego wpływu na wydajność sieci”. Jej twierdzenie wyraża oczekiwanie deweloperów dotyczące migracji i pozostawia pełne obciążenie do oceny poprzez implementację i testowanie. Implementacja w repozytorium ustala postęp, podczas gdy wdrożony system musi obsługiwać użytkowników, niekorzystny ruch i różnorodność urządzeń podpisujących transakcje.

Atrakcyjność Falcon wynika częściowo z jego względnej kompaktowości wśród rozważanych kandydatów. Mniejsza sygnatura pozostawia więcej miejsca na instrukcje transakcji i zmniejsza ilość nowych danych dołączanych do każdej autoryzacji.

Dyskusja Jump oddziela weryfikację od podpisywania. Weryfikacja może wykorzystywać arytmetykę wyłącznie całkowitą, podczas gdy bezpieczne generowanie sygnatur wymaga starannej implementacji i uwagi na ryzyko kanałów bocznych.

Podpisywanie poza łańcuchem trzyma tę pracę z dala od budżetu wykonawczego blockchaina, ale ktoś nadal ją wykonuje. Dostawcy portfeli, instytucjonalne systemy podpisywania i urządzenia sprzętowe stają się odpowiedzialni za implementację i audyt tego kroku.

Dla użytkownika praktycznym testem jest to, czy zatwierdzanie pozostaje niezawodne na jego rzeczywistym urządzeniu. Powtarzające się awarie, nieakceptowalne opóźnienia podpisywania lub niezgodności w odzyskiwaniu wpływałyby na użyteczność, nawet gdyby walidatorzy szybko weryfikowali wynikowy podpis.

Dla powiernika nowy algorytm może wymagać zmian w politykach zatwierdzania, procedurach generowania kluczy i testowaniu odzyskiwania. Systemy zbudowane wokół określonego konwencjonalnego schematu podpisu mogą nie obsługiwać zamiennika poprzez prostą zmianę konfiguracji.

Mieszane wsparcie tworzy dodatkowy okres przejściowy. Portfel może rozumieć nowy podpis, podczas gdy giełda, aplikacja lub podłączone urządzenie do podpisywania jeszcze go nie akceptuje.

Planowanie migracji musi zatem zidentyfikować możliwości wymagane, zanim będzie można ograniczyć starsze podpisywanie. Zbyt wczesne usunięcie starej metody mogłoby pozostawić legalnych użytkowników bez wsparcia; pozostawienie jej dostępnej po tym, jak stanie się podrabialna, zachowałoby ścieżkę ataku.

Istnienie wielu kandydujących schematów daje badaczom opcje w miarę zmian dowodów dotyczących wydajności i bezpieczeństwa. Czyni to wyraźną specyfikację istotną, ponieważ etykieta „post-kwantowy” nie identyfikuje jednego uniwersalnie wymiennego formatu transakcji.

Quantumglow zmienia dowody wymieniane przez walidatorów

Podpisy portfeli są tylko częścią problemu. Alpenglow wykorzystuje kompaktowe podpisy agregowane do reprezentowania zgody wielu walidatorów, co pomaga mu efektywnie komunikować decyzje.

Przegląd badań Quantumglow firmy Anza opisuje inne podejście, ponieważ równie odpowiedni post-kwantowy agregat był niedostępny w ramach jego wymagań. Walidatorzy zapisywaliby certyfikaty lokalnie po zebraniu wystarczających dowodów, z mechanizmem zatwierdzania wspierającym komunikację między nimi.

Relacja z propozycji Quantumglow w październiku oddzieliła tę pracę od aktywacji Alpenglow. Promowanie adaptacji i wyjaśnianie jej badań nie ustala zatwierdzonej daty wdrożenia.

Quentin Kniep, Kobi Sliwinski i Roger Wattenhofer opublikowali przegląd w lipcu, po tym jak zaktualizowany artykuł Alpenglow wprowadził swoją sekcję post-kwantową. Ich proponowany projekt podpisu, Ax, jest dostosowany do komunikacji walidatorów, która ma inne wymagania niż autoryzacja płatności przez zwykłego użytkownika.

Konstrukcja wykorzystuje podpisy oparte na haszach i wcześniejszą wymianę jednorazowego materiału klucza publicznego. Propozycja przenosi zatem część pracy przed wiadomość, która musi być przetworzona szybko, czyniąc przygotowanie i informacje w pamięci podręcznej częścią historii wydajności.

Podejście wymaga więcej niż powiększenia pola podpisu istniejącej transakcji. Protokół może zmienić swój wzorzec komunikacji, aby dostosować się do odmiennej kryptografii, z nowymi obowiązkami wdrożeniowymi dla operatorów w nim uczestniczących.

Dla recenzenta pytanie staje się, czy te przygotowania nadal działają, gdy operator restartuje, komunikacja jest opóźniona lub walidatorzy się zmieniają. Szybkie przetwarzanie w stabilnej konfiguracji jest użytecznym dowodem, podczas gdy niezawodne radzenie sobie ze zmieniającymi się warunkami określa, jak ten projekt zachowuje się jako usługa.

Podstawowym pytaniem inżynieryjnym jest, ile dowodów każdy walidator musi otrzymać, aby zaufać decyzji. Wysłanie kompaktowego agregatu raz i otrzymanie wielu niezależnych wiadomości może dowieść powiązanych faktów, narzucając jednocześnie odmienne wzorce komunikacji.

Projekt, który usuwa duży certyfikat ze zwykłej ścieżki, może zachować szybkość bez zmniejszania każdej wiadomości. Może zmienić, kiedy dowody są gromadzone, kto je przechowuje i co musi być zakomunikowane podczas wyjątkowego zdarzenia.

Proponowana szybkość zależy zatem od warunków, w których komunikują się walidatorzy. Zwykła ścieżka przy zdrowym uczestnictwie może pozostać szybka, podczas gdy zachowanie awaryjne podczas wadliwej lub opóźnionej komunikacji trwa dłużej.

To rozróżnienie jest znane w badaniach nad konsensusem, ponieważ szybkość podczas normalnego działania i zdolność do dalszego postępu w warunkach zakłóceń są odrębnymi wymaganiami. Użyteczny projekt musi opisywać oba, w tym warunki, które popychają walidatorów ze zwykłej ścieżki do wolniejszego procesu odzyskiwania.

Benchmark sieci powinien zatem pokazywać rozkład czasów finalności. Atrakcyjna średnia mogłaby ukryć długi ogon wolniejszych potwierdzeń w warunkach, które mają największe znaczenie dla traderów i usług płatniczych.

Pomiary przepustowości wymagają więcej niż rozmiaru pojedynczej wiadomości. Krótka wiadomość wysłana do wielu peerów może stworzyć znaczny całkowity ruch, podczas gdy buforowanie lub ponowne wykorzystanie może zmniejszyć późniejsze koszty.

Autorzy rozróżniają szybkie i wolniejsze zdarzenia certyfikacyjne, zachowując normalną szybką ścieżkę, jednocześnie dostarczając dowodów potrzebnych do zapewnienia odporności. Ich opis przedstawia przypadek szybki w kategoriach głosów reprezentujących 80% stawki, czyniąc warunek uczestnictwa częścią deklarowanego wyniku.

Procent stawki różni się od procentu maszyn. Pięćdziesięciu małych walidatorów i jeden duży walidator mogą wnosić różne ilości wagi głosowania, więc sama liczba uczestników testu nie opisuje mierzonej zgodności.

Ujawnienie rozkładu stawki uczyniłoby zatem testy błędów bardziej informacyjnymi. Opóźnienie dużego uczestnika może wpłynąć na szybką ścieżkę inaczej niż opóźnienie kilku operatorów, których łączna waga jest znacznie mniejsza.

Niezależne implementacje pomogłyby ustalić, czy projekt można odtworzyć poza środowiskiem autorów. Ujawniłyby założenia dotyczące sieci, sprzętu i zachowania operatorów, które trudno ocenić wyłącznie na podstawie symulacji.

Formalny argument bezpieczeństwa i benchmark implementacji odpowiadają na różne pytania. Pierwszy bada, czy protokół spełnia określone właściwości przy swoich założeniach; drugi mierzy, co się dzieje, gdy oprogramowanie wykonuje pracę na określonych maszynach.

Żaden nie zastępuje drugiego. Szybka implementacja bez odpowiedniego rozumowania o bezpieczeństwie nie spełniłaby celu migracji, podczas gdy solidny projekt z niepraktycznymi wymaganiami zasobowymi byłby trudny do konkurencyjnego obsługiwania przez walidatorów.

Istniejące konta wymagają ścieżki, której atakujący nie może skopiować

Zmiana podpisu akceptowanego dla nowo tworzonych kont pozostawia istniejące zasoby do rozwiązania. Użytkownik, który nadal kontroluje stary portfel, potrzebuje sposobu na ustalenie własności, który pozostaje przekonujący po tym, jak stary schemat podpisu staje się podatny na ataki.

Ocena bezpieczeństwa kwantowego Anzy quantum security assessment opisuje prototyp, który dowodzi znajomości materiału seed leżącego u podstaw konta Ed25519 i wiąże go z nowym kluczem publicznym post-kwantowym. Ten dowód migracji pełni inną funkcję niż autoryzacja zwykłej płatności.

Podejście wykorzystuje rozróżnienie między odzyskaniem pochodnego sekretu podpisywania a odzyskaniem oryginalnego seed. W proponowanej konstrukcji atakujący, który złamie konwencjonalny podpis, nie posiadałby automatycznie wiedzy o seed potrzebnej do migracji.

Polityka otaczająca ten dowód pozostaje istotna. Jeśli podatny starszy podpis nadal autoryzuje nieograniczone wydatki, atakujący może nadal użyć tej ścieżki zamiast próbować dowodu migracji.

Prototypu nie należy zatem odczytywać jako aktywowanej gwarancji odzyskania dla każdego konta. Jego wdrożenie wymagałoby kompatybilnych reguł, implementacji i decyzji dotyczącej starszej autoryzacji.

Anza podaje dowód o rozmiarze około 400 kilobajtów dla swojego początkowego prototypu. Przy około 400 000 bajtów jest to około 98 razy więcej niż budżet transakcji wynoszący 4096 bajtów, co ilustruje, dlaczego obsługa dowodu migracji jest odrębnym zadaniem inżynieryjnym.

Początkowy rozmiar dowodu pozostawia problem implementacyjny do rozwiązania. Kompresja dowodu, etapowe przesyłanie lub zmiany w procesie weryfikacji mogłyby zmienić sposób, w jaki praca dociera do sieci.

Migracja to inne obciążenie niż codzienne płatności. Kosztowna operacja wykonana jednorazowo w celu ochrony istniejącego konta może być akceptowalna tam, gdzie ten sam wydatek przy każdym przelewie byłby niepraktyczny.

Użytkownicy najmniej przygotowani do działania są ważną częścią decyzji. Uśpione konta, przestarzałe portfele i instytucjonalne systemy zatwierdzania mogą pozostawać zależne od starej autoryzacji na długo po tym, jak nowa opcja staje się dostępna.

Dyskusja CTO Ledger Charlesa Guillemeta na temat harmonogramów migracji Bitcoina podkreśla ten problem koordynacji w całej kryptowalutowej branży. Wybór kryptografii może być szybszy niż aktualizacja przechowywania, portfeli i kontrolowanych przez nie zasobów.

Dla Solany zachowanie znanych adresów mogłoby zmniejszyć część zakłóceń, ale aplikacje nadal musiałyby rozpoznawać nowe reguły autoryzacji. Zachowanie adresu nie oznacza, że oprogramowanie odpowiedzialne za podpisywanie może pozostać niezmienione.

Skarbce portfeli nie mogą chronić każdej ścieżki do księgi

Skarbce na poziomie aplikacji oferują użytkownikom sposób na dodanie kontroli post-kwantowych przed pełnym przejściem protokołu. Program może wymagać dodatkowego dowodu lub podpisu przed uwolnieniem kontrolowanych przez siebie zasobów.

Aktywa faktycznie umieszczone w skarbcu mogą skorzystać z dodatkowej weryfikacji. Ochrona zależy od tego, czym program zarządza, jak jest zaimplementowany i jakie założenia sieciowe nadal obowiązują pod nim.

Skarbiec nie przepisuje niezależnie konsensusu walidatorów. Nie może zmienić każdej innej aplikacji, która akceptuje podpis na krzywej eliptycznej jako dowód autoryzacji.

Płatnik opłat stanowi praktyczny przykład. Transakcja nadal musi uiścić opłaty sieciowe poprzez model konta akceptowany przez protokół, co sprawia, że to konto pozostaje istotne, nawet gdy główne saldo aktywów znajduje się za dodatkowymi weryfikacjami.

Źródło twierdzenia o bezpieczeństwie ma zatem znaczenie równie duże jak nagłówkowy opis. Chroniona aplikacja, chroniona ścieżka podpisywania transakcji i chroniony system konsensusu opisują różne osiągnięcia.

Giełda rozważająca skarbiec musiałaby zbadać swój przepływ wypłat i limity operacyjne. Użytkownik rozważający ten sam program potrzebowałby wsparcia portfela i procesu odzyskiwania, który faktycznie działa z dodatkową autoryzacją.

Bardziej skomplikowana autoryzacja może wprowadzić zwykłe ryzyka oprogramowania obok problemu kwantowego, który ma rozwiązać. Błędy w kontraktach, utracone sekrety i pomyłki w zatwierdzeniach pozostają możliwe po dodaniu silniejszego podpisu.

Mechanizm protokołu do weryfikacji nowego podpisu pomógłby deweloperom aplikacji uniknąć niezależnego odtwarzania tej samej operacji kryptograficznej. Nie decydowałby jednak, kiedy konkretny program powinien wymagać tego podpisu, któremu kluczowi ufać ani jak właściciel odzyskuje dostęp.

Program handlowy przyjmujący instrukcje z zewnętrznej usługi nadal musiałby poprawnie uwierzytelnić tę usługę. Zastąpienie algorytmu w jednej operacji weryfikacji nie może naprawić polityki autoryzacji, która ufa niewłaściwej stronie.

Interfejsy portfeli muszą następnie opisywać zatwierdzenia wystarczająco dokładnie, aby użytkownicy rozumieli działanie. Silniejsza matematyka nie powstrzymuje kogoś przed podpisaniem złośliwej instrukcji, którą interfejs przedstawia jako nieszkodliwą.

Testy powinny obejmować te rutynowe awarie, ponieważ migracja, której ludzie nie mogą bezpiecznie obsługiwać, może powodować straty bez udziału jakiegokolwiek komputera kwantowego. Zachowanie przy odzyskiwaniu należy do przeglądu bezpieczeństwa przed aktywacją, a testy powinny obejmować to, co się dzieje, gdy normalny proces podpisywania właściciela zawodzi.

To samo dotyczy mostów i programów korzystających z wbudowanych weryfikacji podpisów. Aktualizacja na poziomie protokołu nie zastępuje automatycznie założeń kryptograficznych zapisanych w każdej istniejącej aplikacji.

Wiarygodny inwentarz sieci identyfikowałby, gdzie stosowane są podatne schematy i który zespół może zmienić każdą zależność. Uczyniłby postęp mierzalnym, nie opisując wdrożenia jednego komponentu jako ukończenia całego projektu.

Inwentarz może pomóc w ustalaniu priorytetów pracy. Aktywa o wysokiej wartości, eksponowanej autoryzacji i trudnych procedurach odzyskiwania mogą wymagać wcześniejszego wysiłku integracyjnego niż aplikacje eksperymentalne o niskiej wartości, z zastrzeżeniem ich rzeczywistego modelu zagrożeń.

Twierdzenia o szybkości wymagają kompletnego obciążenia i zapisu wdrożenia

Przygotowania Solany zapewniają kilka dróg zachowania wydajności, ale dowody muszą być dopasowane do twierdzenia. Szybka weryfikacja jednego podpisu nie ustala niezmienionej przepustowości transakcji, a symulacja konsensusu nie ustala migracji portfeli na skalę.

Użyteczny benchmark ujawniłby wersję klienta, sprzęt, warunki sieciowe, schemat podpisu i format transakcji. Zidentyfikowałby mieszankę przelewów, transakcji i innych przetwarzanych operacji.

Obciążenia z wieloma podpisami zasługują na własne wyniki, ponieważ dodatkowe dane mogą skalować się wraz z liczbą autoryzacji. System testowany wyłącznie z przelewami z jednym podpisem może zaniżać wpływ na przepływy instytucjonalne lub aplikacyjne.

Operatorzy musieliby zobaczyć użycie CPU, pamięć, przepustowość i pamięć masową obok finalności. Niezmieniony czas potwierdzenia osiągnięty dzięki znacznie droższej infrastrukturze nadal zmieniłby ekonomikę prowadzenia walidatora.

Większe wymagania zasobowe mogą wpłynąć na to, kto pozostaje zdolny do uczestnictwa. Jeśli tylko operatorzy z szybszymi połączeniami lub droższym sprzętem mogą utrzymać konkurencyjną wydajność, pozorny sukces szybkości może nieść koszt uczestnictwa.

Zwykli użytkownicy doświadczają innego zestawu pomiarów: czasu podpisywania, rozmiaru transakcji, opłaty, wskaźnika błędów i zgodności odzyskiwania. Opublikowanie ich obok wyników walidatorów pokazałoby, czy wydajność została zachowana w całej usłudze.

Ostateczne porównanie wymaga jasnego punktu odniesienia. Finalność Alpenglow, zdolność do wykonywania transakcji, taktowanie bloków i uznawanie na giełdach to odrębne miary, których nie należy łączyć w jedno twierdzenie o szybkości.

Badania mogą ustalić wiarygodną ścieżkę, zanim zostaną rozstrzygnięte wszystkie wybory implementacyjne. Wdrożenie wymaga dodatkowych decyzji, które dokładnie wskażą operatorom i użytkownikom, co się zmienia, kiedy zostanie aktywowane i jak istniejące konta będą nadal funkcjonować.

Według materiałów źródłowych przejrzanych na potrzeby tego artykułu, publiczny zapis oddziela wdrożony Alpenglow od proponowanych adaptacji postkwantowych. Prace potrzebne do wypełnienia tej luki obejmują zmiany w klientach, reguły kont, wsparcie aplikacji oraz proces aktywacji, który sieć może zweryfikować.

Na co zwrócić uwagę

  • Propozycje aktywacji: Opublikowane specyfikacje wskazujące, które zmiany postkwantowe są proponowane, zatwierdzone, zaimplementowane w klientach i aktywowane w działającej sieci.
  • Warunki testów porównawczych: Powtarzalne wyniki obejmujące finalność, przepustowość, podpisywanie, weryfikację i niepowodzenia transakcji przy tych samych założeniach dotyczących sprzętu i obciążenia.
  • Migracja kont: Koszt weryfikacji, metoda zgłaszania i zasady odzyskiwania dla powiązania istniejących kont z nową autoryzacją postkwantową.
  • Zgodność portfeli: Wsparcie na telefonach, urządzeniach sprzętowych, giełdach i w instytucjonalnych systemach podpisywania przed wejściem w życie jakichkolwiek ograniczeń dla starszych podpisów.
  • Koszty walidatorów: Czy zachowanie szybkiej finalności wymaga dodatkowych wydatków na infrastrukturę, które zmieniają ekonomię niezależnego uczestnictwa w sieci.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Solana jest już odporna na komputery kwantowe?

Omówione tu publiczne przygotowania nie stanowią zakończonego przejścia całej sieci. Alpenglow działa, podczas gdy Quantumglow, zamiana podpisów i migracja kont obejmują odrębne prace. Twierdzenie o jednym komponencie powinno określać jego stan implementacji i aktywacji.

Czy atakujący z komputerem kwantowym potrzebowałby frazy odzyskiwania portfela?

Zagrożenie dla podpisów dotyczy wyprowadzania tajemnic podpisywania z informacji o kluczu publicznym przy użyciu wystarczająco wydajnego komputera kwantowego. Nie wymaga zgadywania frazy użytkownika w zwykłym sensie. Badacze Solany analizują dowody migracji oparte na znajomości bazowego ziarna, którego atakujący nie odzyskałby automatycznie w wyniku tego ataku.

Dlaczego rozmiar podpisu ma znaczenie dla Solany?

Podpisy zajmują miejsce w transakcji i muszą być przesyłane przez sieć. Zastąpienie 64-bajtowego podpisu większym może zwiększyć wymagania dotyczące przepustowości i zmniejszyć pozostałe miejsce na instrukcje. Obowiązujący format transakcji, liczba podpisujących i koszty weryfikacji wpływają na wynik.

Czy większy podpis zawsze oznacza wolniejszą weryfikację?

Rozmiar i czas weryfikacji to różne miary. Schemat z większymi podpisami może weryfikować się wydajnie, tworząc jednocześnie koszt przepustowości lub przechowywania gdzie indziej. Testy porównawcze muszą mierzyć pełne obciążenie, a nie wnioskować o szybkości sieci wyłącznie na podstawie długości podpisu.

Co ma zmienić Quantumglow?

Quantumglow dotyczy sposobu, w jaki walidatory uwierzytelniają się i osiągają porozumienie w postkwantowej adaptacji Alpenglow. Proponowane zmiany komunikacji pozwalają uniknąć polegania na identycznym zamienniku dzisiejszych kompaktowych certyfikatów zbiorczych. Badania same w sobie nie migrują portfeli użytkowników ani nie ustalają daty aktywacji w mainnecie.

Dlaczego migracja może używać droższego dowodu niż płatność?

Migracja konta może być operacją okazjonalną, podczas gdy płatności mogą występować wielokrotnie. Większy jednorazowy dowód może zatem mieć inną rolę ekonomiczną niż duży podpis dołączany do każdej transakcji. Koszty zgłaszania, weryfikacji i zatorów nadal wymagają wykonalnych zasad implementacji.

Czy skarbiec kwantowy może chronić całą sieć?

Skarbiec może dodać wymagania autoryzacyjne dla aktywów umieszczonych pod kontrolą jego programu. Nie może samodzielnie zastąpić konsensusu, sieci ani każdego podatnego sprawdzenia podpisu w innych aplikacjach. Konta opłacające opłaty i procedury odzyskiwania pozostają częścią oceny bezpieczeństwa.

Jakie dowody pokazałyby, że Solana zachowała swoją szybkość?

Porównywalne testy porównawcze powinny wykorzystywać ujawniony sprzęt, wersje klientów, formaty transakcji i obciążenia, z wynikami zarówno dla użytkowników, jak i walidatorów. Następnie potrzebny jest potwierdzony zapis wdrożenia, aby powiązać te testy z działającym systemem. To analiza edukacyjna, a nie porada inwestycyjna.